• Σύνδεση

ΛΑΜΠΕΡΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΜΕ ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ!

Ανταπόκριση: Πόλυ Λυκούργου

O αγαπημένος μας νεοϋορκέζος σκηνοθέτης και το λαμπερό καστ του εγκαινίασαν το κόκκινο χαλί του 69ου Διεθνούς Φεστιβάλ Καννών στην επίσημη πρεμιέρα του φετινού φεστιβάλ.




Χθες βράδυ άνοιξε πανηγυρικά η αυλαία του μεγαλύτερου φεστιβάλ στο κόσμο. Το φεστιβάλ Καννών έκανε χθες την επίσημη πρώτη του με την πρεμιέρα της νέας κομεντί εποχής του Γούντι Αλεν, «Cafe Society». 

Ο 81χρονος σκηνοθέτης ήρθε στην Κρουαζέτ συνοδευόμενος από το λαμπερό καστ του: Κρίστεν Στιούαρτ, Μπλέικ Λάιβλι, Τζέσι Αϊζενμπεργκ, αλλά και τον θρυλικό διευθυντή φωτογραφίας τους Βιτόριο Στοράρο. 

Βέβαια την λάμψη του διασημότερου κόκκινου χαλιού προσπαθούν φέτος να κλέψουν δύο απειλές: αυτή της βροχής (καθώς ο καιρός είναι φθινοπωρινός, συννεφιασμένος και υγρός) αλλά και η σοβαρότερη της τρομοκρατικής επίθεσης. Η αστυνομική ασφάλεια έχει αυξηθεί όπως και οι έλεγχοι στις εισόδους του φεστιβάλ. Ελπίζουμε όλα να είναι φήμες, γιατί ο κόσμος έχει αισθητά αραιώσει – κάτι που μέχρι στιγμής είναι ορατό σε ουρές και αίθουσες. 

Cafe Society 


H 47η ταινία του Γούντι Αλεν μυρίζει την αγάπη του για την Νέα Υόρκη, τη τζαζ και τον αληθινό, ανεκπλήρωτο, έρωτα. Ο νεαρός Μπόμπι (Τζέσι Αϊζενμπεργκ) εγκαταλείπει την Νέα Υόρκη και την οικογένειά του για να εγκατασταθεί στο Χόλιγουντ και να κυνηγήσει τα όνειρά του για καριέρα εκεί, δίπλα στον επιτυχημένο ατζέντη θείο του (Στιβ Καρέλ). Μόνο που η ζωή στη δυτική ακτή δεν είναι τόσο συναρπαστική όσο τη φανταζόταν: επιφανειακά πάρτι, καμία εκτίμηση στη τζαζ, καμία ατμόσφαιρα μεγαλούπολης όπως η αγαπημένη του πατρίδα. Ερωτεύεται όμως την νεαρή γραμματέα του θείου (Κρίστεν Στιούαρτ), η οποία βέβαια του έχει ξεκαθαρίσει ότι είναι δεσμευμένη. Ολα ανατρέπονται, ο Μπόμπι επιστρέφει στη Νέα Υόρκη, ανοίγει το «Cafe Society» και ένα βράδυ, από όλα τα jin joints του κόσμου, εκείνη μπαίνει στο δικό του... 

«Ο χρόνος περνά, οι άνθρωποι αλλάζουν» είναι μία από τις πιο πικρές ατάκες της ταινίας, καθώς οι ήρωες έχουν βολευτεί στην μετριότητά τους και δεν έχουν κυνηγήσει αυτό που τους έλεγε η καρδιά τους. 

O Γούντι Αλεν υπογράφει ακόμα μία κομεντί που έχει την ξεκάθαρη σφραγίδα του: αναφορές στο αγαπημένο του Old Hollywood, παλιομοδίτικος ρομαντισμός παντρεμένος με κυνική σάτιρα της ίδιας της ζωής, μπερδεμένοι ήρωες που, ενώ τα έχουν φαινομενικά όλα, ραγίζουν τις καρδιές τους πάνω στις ανασφάλειες, την ατολμία και τα λάθη τους. 

Γλυκύτητα, τρυφερότητα, μελαγχολία. Η ταινία του Αλεν ανήκει στην γκάμα των μέτριων, συμπαθητικών, ευχάριστων κομεντί του (ευτυχώς, γιατί τελευταία μας έχει δώσει πολύ χειρότερα), αλλά δεν αποτελεί ένα από τα έργα του που θα μείνουν αυτόματα κλασικά και αξέχαστα. 

Στη Συνέντευξη Τύπου του «Cafe Society»


Bρεθήκαμε στην πρώτη σειρά της επίσημης συνέντευξης Τύπου της ταινίας και καταγράψαμε όλα όσα είπε ο Γούντι Αλεν. 

Διαβάστε τα highlights:

«Η ζωή είναι κωμωδία γραμμένη από σαδιστή κωμικό. Ναι, μπορείς να κοιτάξεις τη ζωή σαν να είναι κάτι το αστείο, το διασκεδαστικό. Ενας άντρας απατά τη γυναίκα του και βρίσκει όλες αυτές τις δικαιολογίες. Ομως στην πραγματικότητα είναι θλιβερό. Οι άνθρωποι προδίδουν ο ένας τον άλλον και πληγώνονται. Κάποιος μπορεί να το γράψει με τρόπο που θα διασκεδάσει τους υπόλοιπους όταν δεν είναι όμως στην πραγματικότητα κάτι αστείο. Ο κόσμος λέει «τι να κάνω; αν δεν το πάρω στ' αστεία αυτό που μου έτυχε, θα αυτοκτονήσω» Για μένα αυτή είναι η ζωή...»

«Οι ταινίες μου δεν είναι στο διαγωνιστικό γιατί δεν πιστεύω στο συναγωνισμό. Ο συναγωνισμός είναι υπέροχος στα σπορ. Στο σινεμά όμως και στις τέχνες όλα είναι υποκειμενικά. Ποιος είναι ο καλύτερος Ρέμπραντ, ο καλύτερος Πικάσο; Δεν πιστεύω στα βραβεία. Μπορεί κανείς να έρθει στις Κάννες και να πει ποια ήταν τα αγαπημένα του, αλλά όχι τα καλύτερα. Μία ομάδα ανθρώπων, όποιοι και να είναι αυτοί, δεν μπορούν να ψηφίσουν τις καλύτερες ταινίες των Καννών. Μου αρέσει όμως να έρχομαι στις Κάννες, να συζητώ για σινεμά με συναδέλφους και υπέροχους ανθρώπους. Ομως ο συναγωνισμός θα ήταν εκτός της δικής μου λογικής»

«Πάντα πίστευα ότι είμαι ρομαντικός (δεν το πιστεύουν όλες οι γυναίκες της ζωής μου αυτό). Κάποιες γυναίκες μπορεί να πουν ότι ήμουν αλλά όχι με την έννοια του Κλαρκ Κέιμπλ, αλλά στο ότι ήμουν «ένας ρομαντικός ανόητος». Ομως εγώ έβλεπα πάντα ρομαντικά τη ζωή, την Νέα Υόρκη, την αγάπη. Μεγάλωσα με ταινίες του Χόλιγουντ και αυτό με επηρέασε πολύ. Για αυτό και πιστεύω στη ζωή με τον τρόπο του Χόλιγουντ. Για αυτό κάνω και αυτές τις ταινίες. Εχω κάνει όμως και ταινίες που δεν είναι ρομαντικές – το «Match Point» δεν ήταν ας πούμε. Ομως δεν μπορώ να μη γυρίζω ρομαντικές ταινίες. »

«Είμαι 80 χρονών; Δεν το πιστεύω! Καλέ αισθάνομαι πάρα πολύ νέος. Τρώω καλά, κοιμάμαι καλά έχω καλά γονίδια. Ο πατέρας μου πέθανε στα 100 το ίδιο και η μητέρα μου. Δεν αισθάνομαι γέρος. Αισθάνομαι νέος. Είμαι σίγουρος ότι μια μέρα θα ξυπνήσω το πρωί και θα πάθω εγκεφαλικό. Θα γίνω ένας γέρος σε αναπηρική καρέκλα και θα λέτε «τον θυμάσαι αυτόν; Κάποτε ήταν ο Γούντι Αλεν». Μέχρι τότε θα γυρίζω ταινίες.»