• Σύνδεση

ΛΑΜΨΗ, ΣΤΑΡ, ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ!

Ανταπόκριση: Πόλυ Λυκούργου

Το πρώτο σαββατοκύριακο του 69ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών είχε από όλα: από τη μία σύσσωμο το Χόλιγουντ ποζάρει στο κόκκινο χαλί, από την άλλη το παγκόσμιο σινεμά μας εκπλήσσει με δυνατό ανταγωνισμό για το Χρυσό Φοίνικα!

Oι stars του 3ημέρου:


Ράιαν & Ράσελ: The Nice Guys



Ολη η Κρουαζέτ τους περίμενε. Και ήρθαν. Τα «καλά παιδιά» του Σέιν Μπλακ, οι «Nice Guys» Ράιαν Γκόσλινγκ και Ράσελ Κρόου, έφτασαν στις Κάννες για να παρουσιάσουν την buddy movie αστυνομική κωμωδία τους στο 69ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, να φωτογραφηθούν από τους παπαράτσι στο παραδοσιακό photocall στην αυλή του Palais,  να απαντήσουν τις ερωτήσεις μας στην επίσημη συνέντευξη Τύπου της ταινίας και, φυσικά, να περπατήσουν το βράδυ στο κόκκινο χαλί (προκαλώντας παροξυσμό στο συγκεντρωμένο πλήθος που σκαρφάλωνε φοίνικες για ένα βλέμμα στον Ράιαν Γκόσλινγκ). 

Δίνοντας πραγματικά παράσταση σε δημοσιογράφους, φωτογράφους και κοινό, το πρωταγωνιστικό δίδυμο δεν σταμάτησε τα πειράγματα, αποδεικνύοντας ότι η χημεία του κωμικού τους ντουέτο δεν σταματά στα όρια της μεγάλης οθόνης. 

Κι όταν ένας δημοσιογράφος τους αποκάλεσε «νέους Μπαντ Σπένσερ κ Τέρενς Χιλ» ο Κρόου γέλασε βροντερά και είπε: «Αυτό είναι το καλύτερο κοπλιμέντο που μου έχουν κάνει ποτέ. Σοβαρά τώρα. Ευχαριστουμε!» 

Στίβεν Σπίλμπεργκ: Ενας Φιλικός Χολιγουντιανός... Γίγαντας. 



Το «The B.F.G», την κινηματογραφική διασκευή του «Ο Μεγάλος Φιλικός Γίγαντας» του Ρόαλντ Νταλ υπογράφει ο μεγαλύτερος παραμυθάς των ημερών μας, Στίβεν Σπίλμπεργκ. Καθόλου τυχαία. Ιστορίες επικές αναζητά ο τιτάνας σκηνοθέτης στα 40 χρόνια καριέρας του, αλλά όχι με τον τρόπο που συνήθως το εννοούμε. Δεν είναι τα πλάνα, η κινηματογράφηση, τα σκηνικά, τα εφέ, το μπάτζετ που κάνουν τις ταινίες του «μεγάλες». Είναι παγκοσμιότητά τους, η δύναμή τους και η μεγάλη καρδιά του δημιουργού τους.

Στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, ο σκηνοθέτης πλαισιωμένος από το καστ του, απάντησε στην πιο σημαντική ερώτηση που αφορά όλους μας – όχι μόνο τον ίδιο ως καλλιτέχνη: Πώς μπορεί να πιστεύει ακόμα στη μαγεία, με τόση σκληρότητα που υπάρχει πια στον κόσμο;

«Πάντα θα πολεμάω στο πλευρό των ρομαντικών. Οσο πιο δύσκολος ή άδικος γίνεται ο κόσμος εμείς πρέπει να πιστεύουμε ακόμα περισσότερο στη μαγεία. Γιατί αυτή θα μας δώσει ελπίδα. Αυτό κάνουν οι ταινίες – δίνουν ελπίδα στον κόσμο. Αυτό κάνουν και σε μένα. Μου δίνουν ελπίδα.»

Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ: Ολη η Κρουαζέτ ψιθυρίζει «Οσκαρ!»



Παρόλο που προβλήθηκε στο Δεκαπενθήμετο των Σκηνοθετών, το «Neruda» η νέα ταινία του του Πάμπλο Λαραΐν, προκάλεσε τρομαχτική αίσθηση στα πηγαδάκια των κριτικών κινηματογράφου της Κρουαζέτ. Ολοι ψιθύριζαν μία λέξη - κοινή και παγκόσμια: Οσκαρς.

Το «Neruda» δεν είναι μια τυπική βιογραφία για τον μεγαλύτερο ίσως Χιλιανό και νομπελίστα ποιητή - τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που μπορεί να τη φανταστεί κανείς: ως μια ταινία που αφηγείται την ιστορία του από τη γέννησή του σε μια φτωχή πόλη νότια του Σαντιάγο στις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι την εκλογή του ως Γερουσιαστή και τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ή ως ένα κινηματογραφικό φόρο - τιμής στην τέχνη του και την αναγωγή του στην πιο εμβληματική φιγούρα του κομμουνιστικού κόμματος πριν το πραξικόπημα του Πινοσέτ και στην ανάδειξη του ως αναμφισβήτητου ήρωα της εργατικής τάξης. Με νότες από αισθητική κόμικ και τεκνικολόρ ταινίας του '40, σαν εικονογραφημένο βιβλίο, ένα καθαρόαιμο αστυνομικό pulp και ταυτόχρονα μια ταινία μέσα στην ταινία, το φιλμ του Πάμπλο Λαραΐν - στην ταινία που τον βρίσκει να συνεργάζεται ξανά με τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ μετά το «No», ακολουθεί την επιτυχία της «Μυστικής Λέσχης» και προηγείται της βιογραφίας της Τζάκι Κένεντι με την Νάταλι Πόρτμαν - αφηγείται με τον δικό του τρόπο όλα τα παραπάνω, αλλά αναδεικνύει τις σημαντικότερες πτυχές του ήρωά του μέσα από ένα διαρκές παιχνίδι με τον θεατή.

Σούζαν Σαράντον: σκάνδαλο!



Η Σούζαν Σαράντον και η Τζίνα Ντέιβις είναι καλεσμένες του φεστιβάλ Καννών για να συμμετέχουν σε ένα από τα πάνελ που διοργανώνει το περιοδικό Variety για τις γυναίκες της κινηματογραφικής βιομηχανίας, «Women in Motion». 

Ανάμεσα σε όλα όσα όμως δήλωσε η πολιτικοποιημένη σταρ κι ακτιβίστρια, κατάφερε να προκαλέσει σκάνδαλο. Κι όχι για τις φεμινιστικές της απόψεις αυτή τη φορά. 

Οταν της έγινε ερώτηση για το Γούντι Αλεν, διέκοψε το δημοσιογράφο: 

«Νομίζω ότι κακοποίησε σεξουαλικά ένα παιδί και αυτό δεν είναι σωστό. Δεν έχω τίποτα καλό να πω γι' αυτόν. Δεν θέλω να πιάσουμε συζήτηση», ήταν τα ακριβή λόγια της που θα προκαλέσουν μεγάλο θόρυβο, καθώς έρχονται αμέσως μετά το σκάνδαλο που ξέσπασε στην έναρξη του Φεστιβάλ αλλά και τη μεγάλη συζήτηση γύρω από τον Γούντι Αλεν και τη φερόμενη κακοποίηση της κόρης του Ντίλαν, όπως υποστηρίζει εδώ και χρόνια η οικογένειά του.

«Toni Erdmann»: Θα μιλάει φέτος ο Χρυσός Φοίνικας... γερμανικά;



Δε θα περιμέναμε ποτέ να το πούμε αλλά είναι αλήθεια: η καλύτερη μέχρι στιγμής ταινία μστο Φεστιβάλ Καννών – η πιο ευφάνταση, κινηματογραφικά τολμηρή και φρέσκια κι αλλόκοτη και οικεία και ανθρώπινη- είναι μία... γερμανική μελαγχολική κωμωδία. 

Το «Toni Erdmann», η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία της Μάρεν Αντε, ακολουθεί την ιστορία της διαταραγμένης σχέσης μίας 35χρονης κόρης και του μόνιμα ανώριμου πατέρα της. Εκείνη σοβαρή, καριερίστας, killer αλλά και ρομποτική υπηρέτης της εταιρίας της με έδρα στο Βουκουρέστι. Εκείνος, ζεστός, φιλικός, μπουφόνικου χιούμορ καραγκιοζάκος – ένας καθηγητής μουσικής που αποφασίζει αυθόρμητα να πάρει άδεια από τη δουλειά του στη Γερμανία και να πετάξει στη Ρουμανία για να μείνει ένα μήνα με την κόρη του. 

Ο,τι ακολουθεί δεν μπορεί στ' αλήθεια να περιγραφεί. Σλάπστικ χιούμορ, υπερεαλισμός, σεξ, σωματική κωμωδία, παραλογισμός, φροϋδικός συμβολισμός, κοινωνική πολιτική παρατήρηση για την σημερινή ευρώπη κι ένα μαλλιαρό τέρας (ναι, περπάτησε και το κόκκινο χαλί!) χτίζουν μια μεγαλύτερη εικόνα και ένα συναισθηματικό τοπίο που δεν φοβάται να κατακλύσει την οθόνη με ηχηρά γέλια, δουλεύοντας όμως στο παρασκήνιο κάτι βαθύτερο, πιο συγκινητικό, πιο τρυφερό και ακαταμάχητα ανθρώπινο.

Δεν έχουμε ξανακούσει τέτοιο χειροκρότημα στην αίθουσα, ειδικά σ' ένα κοινό που έμεινε στο κάθισμά του για 3 ώρες. Μεγάλη διάρκεια, μεγάλη ταινία, μεγάλη πρωτιά αν μία γυναίκα με κωμωδία καταφέρει να κλέψει το Χρυσό Φοίνικα από τους συναγωνιστές της.