• Σύνδεση

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΔΡΟ!

Ανταπόκριση: Πόλυ Λυκούργου

Η χθεσινή μέρα ανήκε στον Πέδρο Αλμοδοβάρ και τις γυναίκες του. Το «Julieta» έκανε την επίσημη πρεμιέρα του στο κόκκινο χαλί και εμείς ήμασταν εκεί!



«Julieta»: μία ταινία για το δικαίωμα στην ευτυχία


Η 50χρονη Χουλιέτα ετοιμάζετα να εγκαταλείψει τη Μαδρίτη και να ακολουθήσει τον σύντροφό της στη μετάθεσή του στη Λισαβώνα. Μόνο που μία τυχαία συνάντηση στο δρόμο με μία παιδική φίλη της κόρης της, την κάνει να αλλάξει γνώμη και να παραμείνει στην Ισπανία και στο παλιό σπίτι. Περιμένει. Τι περιμένει; Σ' ένα μακροσκελές γράμμα-ημερολόγιο που ξεκινά να γράφει στο παιδί της (ή στον εαυτό της) αφηγείται την καρμική της ιστορία – μία τραγωδία που διαπερνά τη ζωή της και δεν της επιτρέπει να ευτυχίσει. Μπορεί ο άνθρωπος να γίνει ευτυχισμένος ή πληρώνει ακριβά κάθε δική του λάθος επιλογή; Χωρισμένο σε δύο εποχές - στη νεαρή ηλικία και το παρόν της ηρωίδας του, το «Julieta» αρχίζει να αποκαλύπτει τα μυστικά του, μια διαδοχή τυχαίων, τραγικών, αναπάντεχων και ηθελημένων μικρών και μεγάλων συναντήσεων, χωρισμών και αποχαιρετισμών, ενοχών και σιωπών που πρέπει να ακουστούν για πρώτη φορά δυνατά για να αρχίσουν να αποκτούν νόημα και να οδηγήσουν - αν το καταφέρουν ποτέ - στο κλείσιμο μιας σειράς ανοιχτών πληγών.

Βασισμένο αμυδρά σε μια σειρά διηγημάτων της Αλις Μουνρό, ο Αλμοδόβαρ πλάθει μία ταινία (σε στιγμές θυμίζει χιτσοκικό θρίλερ) για τον άνθρωπο που νιώθει συνεχώς ότι τιμωρείται και παραμένει ένας από τους λίγους σκηνοθέτες στον κόσμο που μπορεί να χωρέσει μέσα σε ένα τόσο όμορφο τεχνητό σκηνικό τόσες πολλές αλήθειες για το μελόδραμα της πραγματικής ζωής.

«Δεν νοσταλγώ το παρελθόν. Αλλά μου λείπουν τα νιάτα μου.» - Πέδρο Αλμoδόβαρ



Φτάνοντας αισίως στην 20η του ταινία, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ βρέθηκε για ακόμη μια φορά στο Φεστιβάλ Καννών για να παρουσιάσει τη «Julieta», πλαισιωμένος από τον αδελφό και πιστό παραγωγό του Αγκουστίν και σύσσωμο το πρωταγωνιστικό του καστ. 

Χαρούμενος, ζεστός, έτοιμος να μιλήσει για τα πάντα, ο Πέδρο της καρδιάς μας κατέκτησε την Κρουαζέτ με την αμεσότητα και την ανθρωπιά του και το χιούμορ του. 

Διαβάστε τα highlights:

«Δεν έχω μια καλή και σύντομη απάντηση για το γιατί χρησιμοποιώ τόσο χρώμα στις ταινίες μου. Είμαι παιδί του technicolor. Οι πρώτες ταινίες που θυμάμαι να βλέπω ήταν technicolor. Και έτσι όταν ξεκίνησα να κάνω σινεμά ήθελα να δώσω την ίδια αίσθηση του χρώματος με τα έντονα κοντράστα. Επίσης είμαι παιδί των 60s, δηλαδή της ποπ αρτ. Ολα αυτά οδηγούν στην υπερβολική χρήση του χρώματος που διακρίνει το έργο μου. Επίσης και μια ιστορία: οταν γύριζα τις «Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης» έμαθα, όχι από την ίδια, πως η μητέρα μου φορούσε μαύρα λόγω πένθους όταν με συνέλαβε. Μπορεί το μαύρο χρώμα να είναι glamorous και σικ, ειδικά εδώ στις Κάννες πάνω στο κόκκινο χαλί, αλλά όταν στο επιβάλλουν από παιδί είναι κατάρα. Νομίζω πως από εκεί προέρχεται η οργισμένη μου αγάπη στο χρώμα...»

«H πηγή για το σενάριο ήταν τρεις ιστορίες της Αλις Μουνρό. Τρεις ανεξάρτητες ιστορίες. Η αρχική ιδέα ήταν να γυριστεί στα αγγλικά και στη Νέα Υόρκη. Μετά αποφάσισα να το μεταφέρω στην Ισπανία. Και έτσι ξέχασα την Μουνρό - αν και είναι πανταχού παρούσα - και επέστρεψα σε ένα μέρος από το οποίο δεν θα φύγω ποτέ: το σύμπαν των γυναικών. Εχω κάνει πολλές ταινίες με μητέρες, αλλά αυτή αν τη συγκρίνεις με άλλες ηρωίδες είναι η πιο ευάλωτη, η πιο αδύναμη, η λιγότερο δυνατή να αντισταθεί. Παλεύει με απελπισία, ειδικά αν τη συγκρίνουμε με άλλες που ήταν τόσο δυνατές που έμοιαζαν έξω από τα ανθρώπινα μέτρα...»

«Ταυτίζομαι με όλους τους χαρακτήρες μου. Οι ταινίες μου είναι 20 σκαλιά που με αντιπροσωπεύουν απόλυτα. Δεν έγραψα ποτέ καμία αυτοβιογραφία και έχω απαγορέψει - και σας ζητάω το ίδιο και από εδώ τώρα να μου το υποσχεθείτε - οποιαδήποτε βιογραφία, επίσημη ή όχι. Η ζωή μου βρίσκεται μέσα σε αυτές τις 20 ταινίες. Σε στιγμές αυτών των ταινιών. Η καρδιά μου βρίσκεται στην πιο ώριμη ηλικία της, όπως ακριβώς η δεύτερη φάση της Χουλιέτα.»

«Δεν νιώθω ότι έχω γεράσει, αλλά οδεύω προς τα κει. Μου αρέσει να επαναλαμβάνω αυτό που λέει ο Φίλιπ Ροθ πως «τα γηρατεία δεν είναι αρρώστια, είναι σφαγή». Ετσι νιώθω το πέρασμα του χρόνου. Ωστόσο δεν θα μπορούσα να κάνω αυτήν την ταινία παρά μόνο τώρα που είμαι 60 κάτι ετών (σ.σ. για την ακρίβεια είναι 66). Δεν νοσταλγώ το παρελθόν. Αλλά μου λείπει η νεότητά μου. Και μου λείπουν και τα 80s. Γενικά επέλεξα να προσέχω την υγεία μου, πράγμα το οποίο είναι θλιβερό, αλλά είναι ο μοναδικός τρόπος αν θέλεις να μπορείς να συνεχίσεις να δουλεύεις.»