• Σύνδεση

Η ΤΖΟΥΛΙΑΝ ΜΟΥΡ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΚΡΟΥΑΖΕΤ


 Πρωταγωνίστρια στο «Wonderstruck» του Τοντ Χέινς, η κοκκινομάλλα οσκαρική πρωταγωνίστρια κέρδισε τις εντυπώσεις μέσα στην αίθουσα και τα φλας των φωτογράφων στο κόκκινο χαλί.




Ανταπόκριση: Πόλυ Λυκούργου


H δεύτερη ημέρα του 70ού Φεστιβάλ Καννών ήταν αφιερωμένη στο «Wonderstruck» του Τοντ Χέινς (ο οποίος επέστρεψε στο Φεστιβάλ, δύο χρόνια μετά το «Carol» με την Κέιτ Μπλάνσετ). Βασισμένη στο graphic novel  παραμύθι του Μπράιαν Σέλζνικ, ο οποίος είχε γράψει και το «The Invention of Hugo Cabret» (στο οποίο βασίστηκε το «Hugo» του Μάρτιν Σκορσέζε), η ταινία αποτελεί μία τρυφερή ιστορία για τις εναλλακτικές μας οικογένειες, την αξία της φιλίας και το πώς βρίσκεις (στο σκοτάδι της ζωής ή της σκοτεινής αίθουσας) το δρόμο σου κι άφησε τους δημοσιογράφους κατασυγκινημένους στην πρωινή της προβολή.

Διαβάστε τι δήλωσε ο σκηνοθέτης και η πρωταγωνίστριά του στη συνέντευξη τύπου της ταινίας για το Φεστιβάλ Καννών και χαζέψτε φωτογραφίες από τo πρωινό photo call, την επίσημη πρεμιέρα και το κόκκινο χαλί. 

Στο «Wonderstruck» δεν πρέπει να φοβόμαστε το σκοτάδι



Το 1927, ένα μικρό κωφό κοριτσάκι το σκάει από το σπίτι του στο Νιου Τζέρσεϊ και καταφθάνει στη Νέα Υόρκη - στο Μπρόντγουεϊ και στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, σε δύο μέρη που συμβαίνουν θαύματα: στο ένα μπορείς να συναντήσεις την αγαπημένη σου ηθοποιό, εκείνη που σε κάνει να κλαις στην αίθουσα του βωβού σινεμά της εποχής, στο άλλο υπάρχει το «Wonderstruck» δωμάτιο που κρύβει θησαυρούς. Το 1977, όταν πεθαίνει η μητέρα του κι εκείνος χάνει προσωρινά την ακοή του λόγω ενός κεραυνού, ένα αγοράκι το σκάει από το σπίτι του και καταφθάνει στην Νέα Υόρκη ψάχνοντας τον πατέρα του. Μαζί του έχει μόνο ένα βιβλίο (το vintage πρόγραμμα του «Wonderstruck» δωμάτιου) και ένα σελιδοδείκτη του βιβλιοπωλείου που αγοράστηκε. Δύο παιδιά που τους ενώνει ένα αόρατο νήμα: βλέπουν, δεν ακούν, αλλά πάνω από όλα νιώθουν - αντιλαμβάνονται την μαγεία του κόσμου με την καρδιά, την αθωότητα αλλά και το πείσμα τους. Μακριά από τις οικογένειές τους ψάχνουν να βρουν την ταυτότητά τους. Και όταν νιώθουν μόνα στο σκοτάδι, ανάβει ένας προβολέας και συμβαίνουν θαύματα. Οπως στο σινεμά.

«Τα παιδιά στο σινεμά συνήθως αδικούνται»

«Ολα ξεκίνησαν με τον τρόπο που ο Μπράιαν σκιαγράφησε αυτή την ιστορία κι αυτά τα παιδιά» μάς είπε ο Τοντ Χέινς στην επίσημη συνέντευξη Τύπου της ταινίας. «Συχνά στις ταινίες αποτυπώνουμε τον παιδικό κόσμο στερεότυπα. Δίνουμε στα παιδιά μία κλισέ οντότητα, μελό και αφελή. Ξεχνάμε ότι τα παιδιά μπορούν να αισθανθούν πολύπλοκα συναισθήματα, έχουν ενσυναίσθηση κι ένστικτο και χειρίζονται εμπειρίες πολύ πιο σύνθετες από ό,τι εμείς τους αναγνωρίζουμε. Οι δύο (ή μάλλον τρεις) ήρωες έχουν κόψει το λώρο από τις οικογένειές τους κι έχουν βγει στον κόσμο για να βρουν ποιοι είναι. Νιώθω ιδιαίτερα τυχερός που βρήκα τους ηθοποιούς που βρήκα. Τα παιδιά μου είναι ένα δώρο, ένα δώρο για κάθε σκηνοθέτη...»

«Ο Τοντ είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης» Τζούλιαν Μουρ 


Aυτή ήταν η τέταρτη φορά που η Μουρ στήθηκε μπροστά από το φακό του Χέινς, με απόλυτη εμπιστοσύνη («Safe», «Far from Heaven» και ως Τζόαν Μπαέζ στο «I'm Not There»). «Ο Τοντ δεν είναι απλά φίλος. Είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης και συνεργάτης γιατί με γοητεύει με την ευκρίνεια του οράματός του. Πάντα διαβάζω το σενάριο, ναι, όσο φίλος κι αν είναι πάντα το διαβάζω, όμως αυτό που ερωτεύομαι είναι ο τρόπος που εξηγεί ο ίδιος τι θέλει να κάνει. Εκείνος σε βάζει στην καριδά της ιστορίας. Κι αυτό δεν σταματά ούτε όταν ξεκινά το γύρισμα. Δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα στις ταινίες του Τοντ. Τα κάνει όλα εκείνος για σένα, απλά εμφανίσου. Στις ταινίες του Τοντ η ατμόσφαιρα, η θέση της κάμερας, η φωτογραφία - όλα σε βάζουν μέσα στο όραμά του - δεν είσαι απέξω να κοιτάς, είσαι μέσα. Αυτή η γενναιοδωρία του είναι για μένα ερωτεύσιμη και ταυτόχρονα, ως ηθοποιός, νιώθω μεγάλη ασφάλεια...»

«Είναι υπέροχη. Είναι ευλογία για κάθε σκηνοθέτη»



Kι ο Τοντ Χέινς αγαπά την Τζούλιαν Μουρ. Πολύ. «Είναι υπέροχη. Είναι ευλογία για κάθε σκηνοθέτη. Κατάλαβε έναν πολύ δύσκολο χαρακτήρα ήδη από το χαρτί. Της έδωσε διαστάσεις που εγώ ακόμα έψαχνα, μία συγκεκριμμένη οντότητα και μία διαύγεια στην εικόνα της που εγώ δεν είχα βρει ακόμα. Η Τζούλιαν την έφερε στη ζωή, όχι εγώ....»

«Είναι δώρο ότι αυτή η ταινία με δίδαξε τη νοηματική γλώσσα» Τζούλιαν Μουρ



«Μου άνοιξε μία πόρτα σε μία μορφή επικοινωνίας που δεν είχα. Εχω γεννηθεί για να επικοινωνώ. Για αυτό έγινα ηθοποιός. Θέλω να μπαίνω μέσα σε άλλες κουλτούρες. Ολα έχουν να κάνουν με το πόσο ανοικτοί είμαστε. Πώς επικοινωνούμε, πώς χρησιμοποιούμε τη γλώσσα, τα χέρια, το σώμα, εμάς για να επικοινωνήσουμε με τον δίπλα μας...»