• Σύνδεση

ΟΛΗ Η ΛΑΜΨΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ!


 
Οι ταινίες που κέρδισαν το ενδιαφέρον μας και το προβάδισμα για το Χρυσό Φοίνικα, οι μεγάλες απογοητεύσεις, οι σταρ, τα πάρτι, αλλά και τα σκάνδαλα που ανέβασαν τη θερμοκρασία στην Κρουαζέτ. 

Ανταπόκριση: Πόλυ Λυκούργου



Το πρώτο σαββατοκύριακο του 70ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών ήταν επεισοδιακό. Μεγάλες ταινίες είχαν γεννήσει μεγάλες προσδοκίες και, για αυτό, σημειώθηκαν και μεγάλες απογοητεύσεις. Αλλες πάλι, έκαναν την έκπληξη. Λαμπεροί πρωταγωνιστές μοίρασαν αστρόσκονη στο κόκκινο χαλί. Οι πραγματικοί όμως μύθοι απλά άνοιξαν το στόμα τους, σε συνεντεύξεις, διαλέξεις, masterclasses, απέδειξαν ότι δεν είναι καθόλου τυχαία σταρ και μάγεψαν. 

Οι ταινίες που (ήδη) αγαπήσαμε


«Okja»



Ενα κοριτσάκι θα πάει μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου για να σώσει το γενετικά μεταλλαγμένο Super Pig με το οποίο μεγάλωσε ως τον καλύτερό της φίλο. Με επικό, ασυμβίβαστο βλέμμα, πολιτικό σχόλιο, χιούμορ και απαράμιλλη ανθρωπιά, ο Κορεάτης σκηνοθέτης Μπονγκ Τζουν-χο («Snowpiercer») μαγεύει θυμίζοντας την ανθρωπιά του Μιγιαζάκι και τη μεγάλη καρδιά του Σπίλμπεργκ. 

«The Square»



Καλλιτεχνικός διευθυντής μουσείου της Στοκχόλμης αποφασίζει να φιλοξενήσει το «Τετράγωνο», ένα διαδραστικό καλλιτεχνικό και κοινωνικό πείραμα που εξετάζει την συμπεριφορά του σύγχρονου ανθρώπου: εμπιστεύεται, βοηθάει, κρίνει τον διπλανό του με δίκαια κριτήρια ή παγιωμένα κλισέ; Ταυτόχρονα, ο ίδιος πέφτει θύμα ληστείας. Ο Σουηδός Ρούμπεν Οστλουντ (του εξαιρετικού «Force Majeure») επιστρέφει με μία πολυεπίπεδη ταινία για τη ζωή και την τέχνη, την αντίληψη (από το πώς αντιλαμβανόμαστε αν κάτι είναι έργο τέχνης, μέχρι τα κοινωνικά και προσωπικά μας στερεότυπα)

«120 Βattements par Μinute»



Η νέα ταινία του Ρομπέν Καμπιγιό (σεναριογράφου της αριστουργηματικής «Τάξης» του Λαράν Καντέ που είχε κερδίσει το Χρυσό Φοίνικα το 2008) διαδραματίζεται στο Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν η γαλλική Act Up, στα πρώτα μόλις χρόνια της δημιουργίας της, κορυφώνει τις δράσεις της, ενημερώνοντας για τον ιό του AIDS και απαιτώντας από την κυβέρνηση και τις φαρμακευτικές εταιρίες να επισπεύσουν τις δοκιμές για τα φάρμακα. Σοκαριστικό, βαθιά συγκινητικό (ίσως λίγο μεγαλύτερο από ό,τι θα έπρεπε) αλλά με μια ουσιστική πολιτική ιστορία να αφηγηθεί. 


«Le Redoutable»
 


Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους (o πολυβραβευμένος σκηνοθέτης του «The Artist») γύρισε μια διασκεδαστική, έξυπνη, γλυκιά... κομεντί για τον Zαν Λικ Γκοντάρ, πατώντας στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της 19χρονης δεύτερης σύζυγου του, Ανά Βιαζέμσκι. Με χιούμορ, ευρηματικότητα, μελέτη αλλά πάνω από όλα χωρίς να φοβάται το ιερό τέρας του σινεμά, ο Χαζαναβίσιους κατάφερε, εύστοχα και απολαυστικά, να συλλάβει το ανήσυχο αντιδραστικό πνεύμα του ευφυούς εμβληματικού σκηνοθέτη και ταυτόχρονα τι σήμαινε να ζεις στα 60ς στο πολιτικοποιημένο Παρίσι. 


«The Meyerowitz Stories»




Tρία ετεροθαλή αδέλφια προσπαθούν να συγχωρήσουν τον καλλιτέχνη μεγαλομανή πατέρα τους, να αφήσουν πίσω το παρελθόν και να προχωρήσουν μπροστά στη ζωή τους. Με γουντιαλενικό νεοϋορκέζικο πικρό χιούμορ, ο Νόα Μπόμπακ μάς προσφέρει μία ακόμα δυσλειτουργική οικογένεια, μία ακόμα νεοϋορκέζικη ιστορία, μία ακόμα γλυκόπικρη και τρυφερά απροσάρμοστη ταινία για ήρωες που νιώθουν ακριβώς έτσι. Θα μπορούσε να είναι αριστούργημα, δεν τα καταφέρνει. Ομως κρύβει μία έκπληξη: ανάμεσα σε όλες τις δυνατές ερμηνείες (από τον Μπεν Στίλερ μέχρι τον Ντάστιν Χόφμαν και την Εμα Τόμπσον) αυτός που κλέβει την παράσταση είναι ο... Ανταμ Σάντλερ. 


Οι απογοητεύσεις

«April’s Daughter»



O Μισέλ Φράνκο (αγαπημένος του Τιερί Φρεμό, έχει φέρει και την «Después de Lucía » και το «Chronic» στις Κάννες) παρουσίασε την νέα του ταινία «Les Filles d' Αvril» στο τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα», στο οποίο προεδρεύει η Ούμα Θέρμαν. O μεξικανός σκηνοθέτης απογοήτευσε με την νέα του ιστορία για μία μεσήλικη μητέρα που κλέβει τη ζωή από τις κόρες της - ένα δράμα που επιχείρησε να γίνει αιχμηρό αλλά μάλλον απογοήτευσε θυμίζοντας τηλενοβέλα.

«Jupiter's Moon»



Ο σκηνοθέτης του «White God» επιστρέφει στο Φεστιβάλ Καννών με ακόμα μια θεαματική αλληγορία, πολύ φιλόδοξη και... αποτυχημένη. Οταν ένας νεαρός μετανάστης σκοτώνεται από έναν συνοριακό φύλακα, μετατρέπεται σε άγγελο (ή σούπερ ήρωα που πετάει) που φτάνει στη σύγχρονη Βουδαπέστη για να μας σώσει. Μία ιδέα που θέλει να εξετάσει όσα έχουν βαρύτητα, με ένα σενάριο χωρίς βαρύτητα.

«Ηοw to talk to girls at parties»



Εφηβική ρομαντική κομεντί, περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και εισαγωγή στην πανκ σκηνή μαζί φιλοδοξεί να κάνει ο Τζον Κάμερον Μίτσελ («Hedwig and the Angry Inch», «Shortbus») σε μία ταινία που βασίζεται σε κόμικ, και θα μπορούσε να τα συνδυάσει απολαυστικά. Αν, μόνο, το σενάριό του δεν ήταν τόσο βαρετό και ανόητο.


H περίπτωση Μίκαελ Χάνεκε


Ο Αυστριακός master επέστρεψε στις Κάννες με το «Happy End», διεκδικώντας τον τρίτη κατά σειρά Χρυσό του Φοίνικα. Πόσοι μπορούν να πουν ότι με τις τελευταίες τους ταινίες έχουν κερδίσει το μεγάλο βραβείο (ο ίδιος το έκανε και με τη «Λευκή Κορδέλλα» και με το «Amour»). Kι όμως. Εδώ πιστεύουμε ότι απέτυχε. Σκιαγραφώντας το πορτρέτο μίας πατριαρχικής αστικής οικογένειας της Γαλλίας, όπου το παππούς θέλει να τερματίσει τη ζωή του γιατί τον κούρασε, ο Χάνεκε υπαινίσσεται (αλλά δεν το στηρίζει στην πραγματικότητα ποτέ) πόσο αλαζονική πολυτέλεια (και ύβρις) είναι κάτι τέτοιο – όταν στις ακτές της Ευρώπης ξεβράζονται μετανάστες που μάχονται για την επιβίωσή του. 



Κοινό και κριτικοί διχάστηκαν χθες βράδυ. Η γνωστή αφαιρετική, κατακερματισμένη, παγερή αφήγηση του Χάνεκε (που όμως σε όλες τις ταινίες του συνδέεται στο τέλος με μία δυνατή και σοκαριστική τρίτη πράξη) εδώ μένει να αιωρείται – ασύνδετα, στην κρίση του θεατή, αλλά χωρίς έναν άξονα για να ξεκινήσει ο διάλογος. 

Δεν πιστεύαμε ότι θα το πούμε ποτέ για τον πιο ιδιοφυή σκηνοθέτη των καιρών μας, αλλά ο Χάνεκε μάς απογοήτευσε. 

Τα σκάνδαλα: φόβος για τρομοκρατική επίθεση


Η πιο εκρηκτική στιγμή της 4ης μέρας ήταν 3000 δημοσιογράφοι στο δρόμο, όσο αστυνομία και στρατός έμπαιναν στο Palais des Festival με τη συνοδεία της αντιτρομοκρατικής ομάδας. Γύρω στις 7 το απόγευμα, κι όσο οι ουρές σχηματιζόντουσαν για την νέα ταινία του Μισέλ Χαζαναβίσιους «Redoutable» κάτι έμοιαζε να μην πηγαίνει καθόλου καλά. Τα secutiry της εισόδου καθυστερούσαν χαρακτηριστικά να ανοίξουν τις πόρτες, ενώ κάποια στιγμή με τη βοήθεια της αστυνομίας άρχισαν να διώχνουν τον κόσμο από τα σκαλιά και το πεζοδρόμιο, πιέζοντας προς τις νησίδες και το δρόμο. Εδώ να παρατηρήσουμε ότι τα αντανακλαστικά δεν ήταν καθόλου σωστά: τα κάγκελα που έχουν μπει στις νησίδες (κι αυτά για λόγους ασφαλείας) μάς είχαν παγιδέψει σ' ένα κομμάτι ασφάλτου. Σε περίπτωση που πραγματικά έπρεπε κάποιος να τρέξει, το ποδοπάτημα θα ήταν μοιραίο.

Κλιντ Ιστγουντ: 25 χρόνια «Ασυγχώρητος» μύθος



Ποιος τρομοκράτης θα τα έβαζε με το Φεστιβάλ, όταν στο κτίριο την ίδια στιγμή ήταν ο Dirty Harry; Το Σάββατο το βράδυ, ο Κλιντ Ιστγουντ παραβρέθηκε σε μία ειδική προβολή των οσκαρικών του «Ασυγχώρητων» στο τμήμα Cannes Classics στην αίθουσα Bunuel. Και την Κυριακή, παρέδωσε δίωρο, μαγικό masterclass μιλώντας για την τέχνη του σινεμά και της υποκριτικής, αλλά και την πολιτική κατάσταση της Αμερικής σήμερα. 

Οι stars στο κόκκινο χαλί 





Λάμψη, πόζες στο κόκκινο χαλί, VIP πάρτι στις ταράτσες των πολυτελών ξενοδοχείων και τα exclusive clubs. Οι Κάννες είναι και αυτό το κομμάτι και το κάνει κανείς χάζι. Από την πρωταγωνίστρια, και πάντα style icon, Τίλντα Σουίντον, την Ζιλιέτ Μπινός, τη Σούζαν Σαράντον, τον Τζέικ Τζίλενχαλ, την Τζούλιαν Μουρ, μέχρι την Κρίστεν Στιούαρτ, την αγαπημένη των Καννών («Personal Shopper») αμερικανίδα πρωταγωνίστρια, που παρουσίασε τη μικρού μήκους ταινία που σκηνοθέτησε («Come Swim»), και τη Rihanna που ήταν οικοδέσποινα στο πάρτι της Chopard – εκατοντάδες σταρ πάτησαν το πιο διάσημο κόκκινο χαλί του κόσμου.