• Σύνδεση

ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ



Η ιστορική διαμαρτυρία των 82 γυναικών στο κόκκινο χαλί. Το συγκινητικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή της ακτιβίστριας, της πρωταγωνίστριας, της γυναίκας Τζέιν Φόντα. Η επετειακή προβολή για τα 50 χρόνια από την πρεμιέρα του «2001: Η Οδύσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Το masterclass του Κρίστοφερ Νόλαν. Τι σαββατοκύριακο ζήσαμε!


Aνταπόκριση: Πόλυ Λυκούργου 

Η καταρρακτώδης βροχή (με μικρά διαστήματα λαμπερού ήλιου που έρχονται να σε μπερδέψουν) συνεχίζει να θαμπώνει τη λάμψη του 71ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, όμως τα events που μοιάζουν με υπέροχη κινηματογραφική πολυτέλεια για κάθε πραγματικό σινεφίλ, συνεχίζονται ακάθεκτα. 

Η μεγάλη κυρία του old Hollywood, Τζέιν Φόντα, παρουσίασε ένα σπαραχτικό ντοκιμαντέρ (σε παραγωγή ΗΒΟ) για τη ζωή και το έργο της. Το remake του «Fahrenheit 451» του Φρανσουά Τριφό που θα κάνει σε λίγες μέρες την πρεμιέρα του αποκλειστικά στα κανάλια novacinema είχε την τιμητική του, κι εμείς βρεθήκαμε στο Palais des Festivals ανάμεσα σε σκηνοθέτη και πρωταγωνιστές στις VIP θέσεις της ΗΒΟ. Ο Κρίστοφερ Νόλαν παρουσίασε ένα δίωρο masterclass και την αποκατεστημένη 70 mm κόπια της «Οδύσσειας του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ σε μία προβολή - ιστορικό γεγονός! Και μιλώντας για ιστορικά γεγονότα: 82 γυναίκες ακολούθησαν την Πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής Κέιτ Μπλάνσετ και τη θρυλική γαλλίδα σκηνοθέτης Ανιές Βαρντά σε μία συμβολική διαμαρτυρία στο κόκκινο χαλί. 

Διαβάστε αναλυτικά για το πρώτο σαββατοκύριακο του 71ου Διεθνούς Φεστιβάλ των Καννών: 


«Jane Fonda in 5 Acts» - ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ της ΗΒΟ

Jane Fonda

Η ευρωπαϊκή πρεμιέρα (είχε κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Sundance τον Ιανουάριο) του «Jane Fonda in 5 Acts» της Σούζαν Λέισι (σε παραγωγή ΗΒΟ και σε αποκλειστική διάθεση στην Ελλάδα από τα κανάλια novacinema) έγινε χθες το απόγευμα στην κατάμεστη αίθουσα Bunuel του Palais des Festivals και η 80χρονη Τζέιν Φόντα εμφανίστηκε δίπλα στην σκηνοθέτη της για να μιλήσει στο κοινό που την υποδέχθηκε όρθιο και συγκινημένο.

Mε ειλικρίνεια και γενναιοδωρία, η Φόντα ξετυλίγει τη ζωή της μέσα από τους άντρες που την καθόρισαν. Μία γυναίκα γεννημένη το 1938, κόρη του «λαϊκού ήρωα» Χένρι Φόντα («αυτοί οι άντρες-ήρωες συνήθως δεν μπορούν να γίνουν και καλοί πατέρες» λέει πικρά σε κάποια στιγμή), έζησε το νέο κύμα των 60ς ως σύζυγος και «Μπαρμπαρέλα» μούσα του «ηδονιστή» Ρότζερ Βαντίμ, τα πολιτκοποιημένα 70ς κι 80ς ως σύντροφος του αριστερού πολιτικού Τομ Χέιντεν («ζούσαμε σ' ένα σπίτι με έπιπλα από δεύτερο χέρι, χωρίς πλυντήριο, χωρίς νταντάδες...»), τα χρυσά της χρόνια ως σύζυγος του μεγαλοεπιχειρηματία Τεντ Τέρνερ («θα μπορούσα να βολευτώ, αλλά ένιωσα ότι δίπλα του εξαφανίστηκα») και βρίσκεται σήμερα στα 80ς της για να ομολογήσει ότι (και) αυτό θέλει να πει το #TimesUp κίνημα. Είχε μάθει μια γυναίκα από πολύ μικρή να καθορίζεται από τους άντρες στους οποίους στεκόταν δίπλα. Ομως, αρκετά.

Κεφάλαιο πρώτο «Χένρι». Κεφάλαιο δεύτερο «Βαντίμ». Κεφάλαιο τρίτο «Χέιντεν». Κεφάλαιο τέταρτο «Τέρνερ». Και κεφάλαιο πέμπτο; Ποια είναι η πέμπτη πράξη του ντοκιμαντέρ;

«Τζέιν». Η Σούζαν Λέισι (που με αρχειακό υλικό, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, αποσπάσματα ταινιών και ρεπορτάζ έχει καλύψει όλο το φάσμα της πολυτάραχης ζωής της Φόντα) κλείνει την αφήγησή της στρέφοντας το φακό στην ίδια. Ποια είναι σήμερα, τι έχει αποκομίσει από όλο αυτό το ταξίδι. Οι ανασφάλειές της και η ανάγκη της να αγαπηθεί από κάποιον την έκαναν να νιώσει στη ζωή της άσχημη, χοντρή, βουλιμική, ανορεκτική, σέξι αντικείμενο, όχι τόσο σέξι, οσκαρική ηθοποιός, όχι πραγματικά ταλαντούχα, ανώριμη πολιτικά, όχι έξυπνη, όχι καλή σύζυγος, απαίσια μητέρα». Αυτή είναι η αλήθεια: το δυναμικό πλάσμα που στάθηκε μπροστά μας και υποκλίθηκε στο τέλος του ντοκιμαντέρ έπρεπε να περάσει δια πυρός και σιδήρου για να βρει πραγματικά τον εαυτό της. Αλλά το έκανε. Και δεν έμεινε στεγνό βλέμμα στην αίθουσα.

Η Σούζαν Λέισι μιλά αποκλειστικά στην κάμερα των καναλιών Novacinema!



Μιλήσαμε αποκλειστικά στη Σούζαν Λέισι, τη βραβευμένη με ΕΜΜΥ σκηνοθέτη της ΗΒΟ που υπογράφει κι αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ για τη γυναίκα, την πρωταγωνίστρια, το θρύλο και τον άνθρωπο πίσω από το όνομα «Τζέιν Φόντα». Γιατί ήθελε να την εξερευνήσει σε τόσο βάθος, τι την εξέπληξε, τι ανακάλυψε στα γυρίσματα μαζί της. 

«Διάβασα την αυτοβιογραφία της πριν από 15 χρόνια και ήθελα να μάθω πώς αυτή η γυναίκα εξελίχθηκε. Δέχθηκε αμέσως, ήταν ειλικρινέστατη και δε ζήτησε να σταματήσω την κάμερα ή να αλλάξω κάτι. Μου έκανε εντύπωση η δύναμή της, η πειθαρχία της, η εργατικότητά της – δεν έχω ξαναδεί 80 χρονών γυναίκα να δουλεύει έτσι. Είναι μία δυνατή γυναίκα, αλλά πάντα, αν κοιτάξεις προσεχτικά, θα δεις στα μάτια της το μελαγχολικό κοριτσάκι που ήθελε να το αγαπήσουν....»

«Fahrenheit 451»: Ημασταν στην επίσημη πρεμιέρα της ΗΒΟ




Την επόμενη Τρίτη, το «Fahrenheit 451», μία μοντέρνα, σύγχρονη ανάγνωση του κλασικού μυθιστορήματος του Ρέι Ράντμπουρι από τον Ραμίν Μπαχρανί («99 Σπίτια», «Man Push Cart») θα κάνει την πρεμιέρα της στα κανάλια novacinema. 

Εδώ στις Κάννες η ταινία προβλήθηκε στο κατάμεστο Palais des Festivals, με επίσημους προσκεκλημένους και ενθουσιώδες κοινό, το Σάββατο το βράδυ. Η ΗΒΟ εξασφάλισε στη nova VIP θέσεις κι έτσι βρεθήκαμε να καθόμαστε μπροστά από το πρωταγωνιστικό καστ σε μια μεταμεσονύχτια και ξεχωριστή πρεμιέρα. 

Το sci-fi θρίλερ (περισσότερο στο ύφος της «Blade Runner» εποχής μας από την κλασική ταινία του Φρανσουά Τριφό) έχει πρωταγωνιστές τους Μάικλ Μπ. Τζόρνταν και Μάικλ Σάνον και αφηγείται έναν μελλοντικό δυστοπικό κόσμο που η άρχουσα τάξη «προστατεύει» τον κόσμο από την πραγματική πληροφόρηση και γνώση. Ελέγχουν το Ιντερνετ, την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και φυσικά έχουν εξαφανίσει τα βιβλία γιατί προκαλούν «προβληματισμό και δυστυχία». Μία ειδική μονάδα πυροσβεστών, οι άντρες της «Fahrenheit 451», καταδιώκουν όσους τολμούν να παραβιάσουν τους κανόνες και καίνε βιβλία, σκληρούς δίσκους και ιντερνετικά δίκτυα μερικών πολιτών-ανταρτών που αντιστέκονται. 

«Πιστεύω ότι το βιβλίο είναι πιο σύγχρονο από ποτέ»

Μιλήσαμε αποκλειστικά με τον σκηνοθέτη Ραμίν Μπαχρανί και τον Μάικλ Σάνον («Boardwalk Empire», «The Shape of Water») για την πρόκληση να πειράξει κανείς κάτι τόσο κλασικό. Και οι δύο συμφώνησαν στο ότι τόσο στην Αμερική, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, βρισκόμαστε σ' ένα παρόμοιο σταυροδρόμι με αυτό που είχε προβλέψει το δυστοπικό βιβλίο του Ρέι Ράντμπουρι το 1953: «Εχουμε πληροφορία, γρήγορα, εύκολα. Κανείς όμως δε διαβάζει πλέον κείμενα. Μόνο επικεφαλίδες στα social media και πατάει like – σε κάτι που δεν ξέρει τι ακριβώς είναι» είπε σοφά ο Μπαχρανί, ένας σκηνοθέτης που αγαπά πολύ την Ελλάδα γιατί τα πρώτα βραβεία της καριέρας του τα κέρδισε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. 

«Δεν με ενδιαφέρει αν ένας ρόλος είναι μικρός ή μεγάλος» μάς είπε ο Μάικλ Σάνον – ο εξαιρετικός αμερικανός πρωταγωνιστής που σε κάθε ερμηνεία και στιγμή του κλέβει την παράσταση. «Θέλω να κάνω ταινίες που ανοίγουν ένα διάλογο, έχουν κάτι να πουν στον θεατή. Θέλω να βγαίνετε από την αίθουσα προβληματισμένοι...» 

50 χρόνια από το «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» και μια ιστορική προβολή!



Η αληθινά συγκινητική στιγμή του σαββατοκύριακου όμως, και μια στιγμή πραγματικής κινηματογραφικής πολυτέλειας, ήταν η επετειακή προβολή, σε κόπια 70mm, του «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, που φέτος κλείνει τα 50 του χρόνια. 

Παρουσιαστής της προβολής, μια κι ήταν υπεύθυνος για την ανασκευή της κόπιας, δεν ήταν άλλος από τον επίσης σπουδαίο Βρετανό σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν («Δουνκέρκη»), που μίλησε μόνο με σεμνότητα και θαυμασμό, πλαισιωμένος (και στο κόκκινο χαλί και στη σκηνή), από τρεις ξεχωριστούς στην ιστορία της ταινίας ανθρώπους. Την κόρη του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, Καταρίνα, τον παραγωγό (και των περισσότερων ταινιών του Κιούμπρικ), Τζαν Χάρλαν, που ανέλαβε και την παραγωγή της νέας κόπιας και, φυσικά, τον Κιρ Νταλέι, τον πρωταγωνιστή της εμβληματικής ταινίας του 1968. 

Την εισαγωγή στην προβολή έκανε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Καννών, Τιερί Φρεμό, κρατώντας στα χέρια το συλλεκτικό press kit που εξέδωσε το Φεστιβάλ (ναι, το έχουμε!), για την 50ή επέτειο της ταινίας, που περιλαμβάνει και το αρχικό κείμενο του προγράμματος των αιθουσών του 1968.

«Ημουν 7 χρόνων και ο πατέρας μου με πήγε στη μεγαλύτερη αίθουσα του Λονδίνου στην πλατεία Λέστερ για να δούμε το “2001”..» είπε ο Κρίστοφερ Νόλαν στον πρόλογό του. «Αλλά καμία προσωπική ιστορία μας δεν συγκρίνεται με τις αναμνήσεις αυτών εδώ των ανθρώπων, που έπαιξαν ο καθένας το ρόλο του στη δημιουργία αυτού του αριστουργήματος, πριν πενήντα χρόνια. Σ' ένα τραπέζι, πρόσφατα, η Καταρίνα ανέφερε, χωρίς τυμπανοκρουσίες, πώς είχε επισκεφτεί το περιστρεφόμενο σκηνικό του Discovery, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι για κάποιον σαν εμένα, αυτό μοιάζει με το να μπαίνει κανείς στην Καπέλα Σιξτίνα και να βλέπει κάποιον Ιταλό κρεμασμένο από το ταβάνι να ζωγραφίζει.»

Κρίστοφερ Νόλαν: μάθημα σινεμά!

Κρίστοφερ Νόλαν

Μία μέρα πριν όμως, το Flix παρακολούθησε και το δίωρο masterclass του Κρίστοφερ Νόλαν, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Βρετανός σκηνοθέτης μίλησε για την κινηματογραφική φόρμα, πόσο πολύ και γιατί αγαπάει το φιλμ κι όχι τη ψηφιακή κινηματογράφηση, γιατί συνεργάζεται με την ίδια ομάδα και πώς βλέπει το παρόν και το μέλλον του σινεμά.

Διαβάστε αποσπάσματα:

Digital vs Film Είτε γυρίζεις σε 70mm, είτε 35, είτε 16, δεν έχει τόσοη σημασία. Η απόφαση να γυρίσεις σε φιλμ κι όχι ψηφιακά είναι μία απόφαση που παράγει άλλου είδους ταινία για το κοινό. Αυτό δε σημαίνει ότι κάτι είναι καλύτερο ή χειρότερο. Ο κάθε σκηνοθέτης έχει το δικαίωμα και πρέπει να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Ομως, για μένα, είναι άλλο μέσο το digital, άλλο μέσο το φιλμ. Μπορεί κάποιος να ξεκινήσει τα επιχειρήματά του από την τεχνική – με το φιλμ έχεις για παράδειγμα μία τεράστια παλέτα χρωμάτων, ενώ στο ψηφιακό είσαι περιορισμένος, ή μία τεράστια δυνατότητα υψηλής ευκρίνειας για να αποδώσεις λεπτομέρειες. Στο τέλος της μέρας όμως όλα καταλήγουν στο συναίσθημα. Τι προκαλεί το τελικό αποτέλεσμα στο θεατή. Το αναλογικό φιλμ αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο πώς το ανθρώπινο μάτι βλέπει τον κόσμο. Για αυτό και ο θεατής έχει διαφορετική αντίδραση όταν βλέπει κάτι σε φιλμ. Αυτό με ενδιαφέρει για το πώς αισθάνεται, πώς βάζει μέσα του την ιστορία που του αφηγούμαι. Για αυτό στην «Δουνκέρκη» κάναμε μία τεράστια διανομή σε 70mm φιλμ (και σε περιπτώσεις και ΙΜΑΧ) – 138 κόπιες στο σύνολο, ταυτόχρονα και με την ψηφιακή διανομή (δούλεψα πάρα πολύ σκληρά και για αυτές τις ψηφιακές κόπιες της ταινίας και είμαι πολύ περήφανος για αυτές). Ομως όλα αυτά τα χρόνια που δουλεύω έτσι υποστηρίζω την πρώτη επιλογή μου και την εμπιστοσύνη μου στο φιλμ. Ο θεατής έχει εντελώς άλλη εμπειρία, επικοινωνεί πολύ διαφορετικά με μία ταινία όταν τη βλέπει σε φιλμ.


Δεν έβγαλα ποτέ σχολή σκηνοθεσίας γιατί ποτέ δεν με δέχθηκαν. Με απέρριψαν όλες. Ο πατέρας μου ήταν ο τυπικός πατέρας που ήξερε ότι ήθελα να γίνω σκηνοθέτης αλλά με πίεσε να πάω στο πανεπιστήμιο και να πάρω ένα “κανονικό” πτυχίο, ώστε αν θα αποτύγχανα στο σινεμά να είχα σε κάτι να βασιστώ στη ζωή μου. Δε χρειάστηκε τελικά. Ομως σπούδασα Αγγλική Λογοτεχνία (ήταν τα μαθήματα που ήμουν απλά καλύτερος στο σχολείο) και τελικά βρήκα ότι αυτό με βοήθησε πάρα πολύ στο σινεμά. Ο τρόπος που πλησιάζω μία ταινία έχει πολύ να κάνει με τον τρόπο που έμαθα να διαβάζω λογοτεχνία και ποίηση. Το καταλαβαίνει κανείς και με την φιλμική ανάλυση των ταινιών και την κριτική. Οσο ήμουν πιο νεός δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μπορεί ένας κριτικός (ή ένας θεατής) να παρεμβάλει τη δική του οπτική στο έργο ενός σκηνοθέτη. Οταν σπούδασα λογοτεχνία και πέρασα ώρες ερμηνεύονται μεγάλα έργα τέχνης κατάλαβα ότι ο δημιουργός βάζει απλά τα θεμέλια για κάτι. Μετά ο κάθε ένας από εμάς μπαίνει και προσθέτει την εμπειρία του κι αυτό είναι τελικά αυτό που εμπλουτίζει το έργο. Ολοι δουλεύουμε με υποσυνείδητα εργαλεία που ερμηνεύουν σύμβολα, βλέπουμε παράλληλες μεταφορές.

Χρησιμοποιώ το σινεμά είδους σα σειρήνα για να προσελκύσω θεατές στην ιστορία μου Ναι, έχω καταφύγει στο σινεμά είδους – από το νουάρ στο sci fi, από τους blockbuster υπερήρωες στο ιστορικό έπος. Πρώτον γιατί αγαπώ να χτίζω κόσμους, πέρα από τον δικό μας. Πάνω από όλα όμως γιατί το είδος με βοηθά να προσελκύσω το κοινό σε μία ιστορία που δε θα ήταν εύκολο να τους πω νατουραλιστικό. Η Batman τριλογία για παράδειγμα εξετάζει θεματικές που ήθελα πολύ να αποτυπώσω, αλλά θα ήταν κάτι πολύ βαρύ και μελοδραματικό αν προσπαθούσα να το κάνω χωρίς το πρόσχημα του κόμικ. Πάντα λοιπόν για μένα το κινηματογραφικό είδος λειτουργεί ως σειρήνα για να βάλει τον θεατή μέσα στην ταινία. Και σε αυτό τον κόσμο έχω να του πω μία πολύ προσωπική ιστορία. Μεγάλο παράδειγμα σε αυτό αποτελεί η «Δουνκέρκη». Δεν με ενδιέφερε να δει ο θεατής ένα πολεμικό δράμα, όσο στο να τον κάνω να νιώσει ότι ήταν εκεί. Κι έτσι ο πόλεμος να πάρει μία εντελώς άλλη διάσταση στη συναισθηματική του νοημοσύνη.

82 γυναίκες στα σκαλιά του Φεστιβάλ για την ισότητα στη ζωή και το σινεμά!



Το Σάββατο το απόγευμα μία ιστορική στιγμή συνέβη στο κόκκινο χαλί των Καννών. 82 γυναίκες ανέβηκαν τα σκαλιά του Palais des Festivals αντιπροσωπεύοντας τις μόνο 82 γυναίκες σκηνοθέτες που έχουν βρεθεί στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ από καταβολής του. Σε αντίθεση με τους 1688 άντρες.

«Οι γυναίκες δεν είναι μειονότητα στον κόσμο, όμως η σημερινή κατάσταση στη βιομηχανία μας δείχνει το αντίθετο. Σαν γυναίκες, ερχόμαστε αντιμέτωπες με μοναδικές προκλήσεις, αλλά στεκόμαστε σήμερα σε αυτά τα σκαλιά σαν σύμβολο της αποφασιστικότητας και της αφοσίωσής μας στο να υπάρξει πρόοδος. Είμαστε συγγραφείς, είμαστε παραγωγοί, είμαστε ηθοποιοί, είμαστε διευθύντριες φωτογραφίας, είμαστε ατζέντηδες, μοντέρ, διανομείς, υπεύθυνες πωλήσεων και όλες μας ασχολούμαστε με την τέχνη του σινεμά. Και στεκόμαστε εδώ σήμερα σαν πράξη αλληλεγγύης στις γυναίκες όλων των επαγγελμάτων.»

Αυτός ήταν ο λόγος που είπε στα γαλλικά η Κέιτ Μπλάνσετ, γραμμένος από την ίδια και την Ανιές Βαρντα με αφορμή τη διαμαρτυρία που συνέβη πριν την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας «Τα Κορίτσια του Ηλιου» της Εβά Χουσόν. 

«Αναμένουμε τους θεσμούς μας να δράσουν ενεργά και να προσφέρουν διαφάνεια και ασφαλή περιβάλλοντα εργασίας. Αναμένουμε από τις κυβερνήσεις μας να διασφαλίσουν ότι οι νόμοι για τις ίσες αμοιβές ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες θα τηρηθούν», συνέχισε η Κέιτ Μπλάνσετ, με την Ανιές Βαρντά να συμπληρώνει: «Ολοι πρέπει να έχουν πρόσβαση στα σκαλιά της βιομηχανίας. Ας τα ανέβουμε».





Η Πόλυ Λυκούργου βρίσκεται στις Κάννες και μεταδίδει καθημερινά στο Novaguide.gr όλα όσα συμβαίνουν μέσα κι έξω από τις αίθουσες του 71ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου.